„Bokeška kužina“ Kotoranke Vlaste Mandić od danas se nalazi u ponudi. U ovom trenutku, samo u Knjižari So! Riječ je o najluksuznijem specijalizovanom mediteranskom kuvaru ikad poteklom s naših prostora. U velikom formatu, tvrdog poveza, na 235 dizajniranih strana, konačno stoje opisani svi oni plavo-bijeli recepti čiji se ukusi nisu mijenjali vjekovima.

„Bokeška kužina“ idejno je izrasla iz oko 200 istoimenih radijskih emisija arh. Vlaste Mandić u koatorstvu s piscem Nikolom Malovićem. Prerastanje „Bokeške kužine“ u gastronomski, turistički, i kulturološki brend godinama je bilo u fokusu medija. Do koje je mjere ova nadasve autorska intencija uspjela, govori podatak da se sve više obalnih restorana diči podatkom po kome se na meniju nalaze i jela iz Bokeške kužine. S delicijama iz Bokeške kužine već su tokom kotorskih karnevalske svečanosti prste lizali Bokelji i gosti, te svi domaćini onih gradova u kojima je kao domaćin za stolom, tokom godina za nama nastupao tim Bokeške kužine s Vlastom Mandić na čelu.

Riječ je o kuvaru sastavljenom iz tri tematska dijela. Jela od ribe, rakova i školjki smijeniće drevna jela od mesa, nakon čega slijede tzv. slatke delicije, s kulmenom iliti vrhuncem oličenim u prastaroj, ali zato ne manje ukusnoj – Peraškoj torti.

Sveobuhvatni vodič kroz mnoge civilizacijske dimenzije zalivske kuhinje, sveobuhvatan je i zato što sem originalnih recepata nudi po prvi put – duh jednog konkretnog Grada i Zaliva. Bokeška kužina predviđena je kao gastronomija za klapu, za društvo, za prijatelje oko stola. Za ćakule od mediteranske vrste, iza kakvog perfidnog obalnog vina. Bokeška kužina je i ime ukusnog zalivskog brenda. S autorskim potpisom šinjore Vlaste Mandić, stone meštrice, arhitektice i vođe klape „Bisernice Boke“.

Gligo Bjelica

(U nastavku: Predgovor)

Jučerašnji pazar Knjižare So, jedine klasične knjižare od Dubrovnika do Kotora, uključujući i Tivat – bio je 15 evra. S obzirom na cenzus koji naprosto na dnevnom nivou mora biti postignut, proizilazi da je 17. II 2009, hercegnovska Knjižara So bila u realnom gubitku od preko 120 evra. Da kuriozitet bude veći, crni knjižarski utorak događa se u harizmatičnom prostoru na 20 metara od Sat kule, simbola grada. Tokom Praznika mimoze, trebalo bi da glavni gradski trg vri, ali nije tako, iako se fešta od mimoze događa po jubilarni, 40. put! Zaposjednut bankama, nekadašnji Trg soli nije za sve vrijeme imao ni prodavačicu mimozinog cvijeta.

Umjesto da jedina klasična knjižara s epitetom gradske bude potpomognuta, tim prije što u 2009. obilježava 5-godišnjicu ovdašnjeg obnovljenog knjižarstva (s tradicijom od preko 100 godina), ona je iz dana u dan na meti poreznika i poreskih revizora. Krajem 2008. pozorno je oko izmjerilo kako se nad Knjižarom So šepuri tenda u dužini od cca 3 m. Ceh tog lukzusa, iako je godina bila na izmaku, sa uračunatom pretpostavkom da će tenda tu da ostane i tokom 2009, košta dodatnih 180 evra. Formulacija je jasna: „Na ime sopstvenog ili tuđeg reklamiranja“. Zanimljivo: „Prva banka“ u vlasništvu prvog premijera, na 10 metara od Knjižare So, neće morati da plati ič, iako metarskim svijetlećim reklamnim slovima prkosi Uredbi o izgledu Glavnog trga, izuzeta je iz dahijskog nameta. Kako?

Nema tendu.

Minulog vikenda, plato pred Knjižarom So (na kome se svake godine o knjižarskom very own trošku odvija manifestacija „Dani Knjižare So“), oplemenjena je teškom (neukradivom) kamenom žardinjerom i prekrasnim primjerkom cvjetnice Calistemon, kupljenom na Izložbi cvijeća tokom Praznika mimoze. Hercegnovski knjižari ne isključuju mogućnost da će krajem 2009, morati da plate porez na posjedovanje javnog bio-ukrasa, kao ni to da će, u doba kada nas bude zapljusnuo ekonomski cunami, biti opterećeni porezom na dva para drvenih škura iliti kapaka – koji takođe, u tradicionalno zelenu boju obojadisani, dodatno krase glavni hercegnovski trg.

Alal vjera, majstori, republički i gradski: tako se održava jedno od najstarijih knjižarstava u Boki Kotorskoj i okruženju.

Prof. Nikola Malović

Bokokotorsko i hercegnovsko gradsko knjižarstvo ovih dana bilježe one zlatne vansezonske dane u kojima na svako upitno: Da li imate...? knjižari odgovoraju potvrdno. Imamo!

I to je čudo.

I to je čudo izuzetak, jer se već čuju glasovi iz Budve, recimo, po kojima tamošnji prodavci knjiga (ne i knjižari u klasičnom značenju te riječi), kazuju kako su nakon minule turističke sezone gotovo prestali da nabavljaju nove naslove. Dodaju: - Nemamo kome.

Istina, potražnja za knjigama opada proporcionalno sveopštoj eroziji školstva. Nije se jednom dogodilo da u hercegnovsku Knjižaru So navrati profesorka iz lokalne Gimanzije, s potraživanjem: - Da li imate knjigu Jedan-devet-osam-četiri?

Manje je bitno što profesorka nije znala, ili se nije mogla da sjeti, da je autor čuvenog romana 1984. Džordž Orvel, koliko je bitno da je, kolegijalno propitana, ona otkrila gdje je imalac diplome Filozofskog fakulteta u Nikšiću.

Apsolutni hit u knjižari je kuvar „Bokeška kužina“ Vlaste Mandić. Novljanke i gošće poprizvane 40. Praznikom mimoze svakodnevno prelistavaju ovaj ekskluzivni kuvar. Trenutno se uveliko potražuje roman aktuelnog dobitnika NIN-ove nagrade „Tesla – portret među maskama“ Vladimira Pištala, „Hamam Balkanija“ Vladislava Bajca, kao i novi roman Marije Jovanović, te romani Stefani Majer, koja je sudeći po worldwide publicitetu, naslijedila naklonost onih istih medijsko-izdavačkih poluga koje su onomad rodile Džoan Rouling, autorku serijala o dječaku-čarobnjaku...

Knjižara So ovih je dana bogatija za nekoliko stotina biranih naslova. Šta znači biranih? To ne znači samo za svakog po nešto, jer je to fraza koja ne govori mnogo, premda ipak dokazuje specifičan format – po kome niti jedna knjiga u gradsku knjižaru nije ušla slučajno. Umjesto nabrajanja naslova i tema, bolje je prenijeti u par riječi atmosferu koja je u malom prostoru na trgu Nikole Đurkovića vladala kada su noviteti konačno izronili iz mnogih kutija. Knjižarske ruke htjele su da popridrže jednu izuzetno zanimljivui knjigu, dok su oči već bile na sljedećoj. I na sljedećoj...!

Nakon prestižnih književnih nagrada „Pekićeve“ i „Laza Kostić“, te takođe prošlogodišnje nagrade Banjalučkog sajma za roman godine i nagrade „Majstorsko pismo“ za životno delo – roman „Lutajući Bokelj“ Nikole Malovića (Laguna, 2007, 2008) ne prestaje da bude predmetom pozitivnog ocenjivanja. Ovih dana Malovićev roman dobio je svoju 5. po redu – nagradu „Lazar Komarčić“ za roman godine.

Nagrada „Lazar Komarčić“ dodeljuje se od 1984. g. za roman iz žanra fantastike, a sastoji se iz skulpture u obliku kristalne knjige i novčanog dela.

Imena ostalih dobitnika godišnjih nagrada objavljena su pre neki dan na završnoj svečanosti „Beokona“ – na konvenciji ljubitelja fantastike, u beogradskom Domu sindikata. Manifestacija „Beokon“, u organizaciji društva „Lazar Komarčić“, centralno je mesto za okupljanje svih koji vole naučnu, hororsku fantastiku i srodne žanrove, i to u svim pojavnim oblicima.

Na pitanje kako se odnosi spram novog priznanja, Malović kaže:

- Intimno, sve ono u čemu kriticari nalaze elemente fantastike sklon sam da nazovem duhovnim realizmom, i da na elemente fantastickog u romanu gledam kao na ono sto nam se zaista, pod izvijesnim okolnostima, moze da dogodi. Ali, ne sporim ni druga tumacenja. Naprotiv, zahvalan sam im.

Roman „Lutajući Bokelj“ do sada je objavljen u 4 izdanja, a po oficijelnim podacima (www.knjigainfo.com) o prodavanosti svih knjiga u Srbiji, Crnoj Gori i Republici Srpskoj tokom 2008, našao se na visokom 9. od ukupno 50 mesta.

Viktorija Štemberger

Rezultati istrazivanja koje je Knjizara.com sprovela u osamnaest knjizara pokazali su koji su naslovi bili najtrazeniji u JANUARU. U istrazivanje je ovog meseca bilo ukljuceno devet beogradskih knjizara: Beopolis, Papirus, Dereta, IPS Mamut, Plato, Globosino Aleksandrija, Geca Kon, Stubovi kulture i B92 Shop, kao i knjizare: Kultura - Banja Luka, Teatar i Agora – Zrenjanin, Danilo Kis – Subotica, Sova i Knjizara Kulturnog Centra – Sabac, Knjizara So – Herceg-Novi, Karver i Gradska knjizara - Podgorica .
Najprodavanija knjiga iz svake pojedinacne knjizare je ocenjena sa dvadeset poena, svaka sledeca knjiga dobijala je poen manje, dok je 11 poena dobijao onaj naslov koji se nalazio na desetom mestu po prodaji.

1. Tesla, portret medju maskama, Vladimir Pistalo - 166
1. Dovoljan razlog, Marija Jovanovic - 166
3. Lovac na zmajeve, Haled Hoseini - 140
4. Brida, Paolo Koeljo - 114
5. Hiljadu cudesnih sunaca, Haled Hoseini - 109
6. Tajna, Bern Ronda - 101
7. Prici nikad kraja, Gorica Nesovic i Jelica Greganovic - 95
8. Igra andjela, Safon - 93
9. Azbuka mog zivota, Mirjana Bobic-Mojsilovic - 70
10. Zapis duse, Ljiljana Habjanovic Djurovic - 66
11. Sumrak, Stefani Majer  - 63
12. Mlad mesec, Stefani Majer  - 47
13. Dragulj Medine, Seri Dzons - 39
14. Muzej nevinosti, Orhan Pamuk  - 37
15. U inat kisi, Aleksandar Mekol Smit - 36
16. Predator, Vladimir Arsenijevic - 32
17. Mango, Ljubica Arsic - 31
17. Dnevnik Marte Koen, Svetislav Basara - 31
17. Grad u zrcalu, Mirko Kovac - 31
17. Pomracenje, Stefani Majer  - 31

Hercegnovska januarska top lista

1. Ubli, Ilija Stanovcic
2. Lutajuci Bokelj, Nikola Malovic
3. Hiljadu cudesnih sunaca, Haled Hoseini
4. Tesla, portret medju maskama, Vladimir Pistalo
5. Hamam Balkanija, Vladislav Bajac
6. Biblija
7. Boka, kraj bez kraja, Tomislav Grgurevic
8. Predator, Vladimir Arsenijevic
9. Zapis duse, Ljiljana Habjanovic Djurovic
10. Putnici Nojeve barke, Savo Nikovic

Politika 25.01.09.

Iz privatnog fonda koji nosi ime našeg poznatog pisca do sada je, od nastanka 1992. godine, finansijski podržano više od 30 mladih srpskih pisaca.

Fondacija „Borislav Pekić” jedina je institucija u Srbiji koja dodeljuje stipendije piscima za roman u nastajanju, na osnovu sinopsisa kojim pisci predstavljaju svoje delo, koje tek treba da bude uobličeno u roman, pripovetku, novelu, dramu ili esej.

Fond „Borislav Pekić” formiran je 1992. godine, na inicijativu Ljiljane Pekić, supruge našeg proslavljenog pisca, i dosad je stipendirao preko 30 pisaca i njihovih rukopisa. Prema rečima Gojka Božovića, urednika Anala Borislava Pekića, pored organizovanja skupova, simpozijuma i izložbi, štampanja neobjavljenih Pekićevih dela i objavljivanja Pekićevih Anala (poslednji broj je nedavno izašao), svake godine dodeljuju se dve stipendije talentovanim piscima mlađe generacije.

Novčani iznos stipendije varira zavisno od trenutnih mogućnosti, jer je fond neprofitna organizacija koja zavisi od donatora i angažmana Ljiljane Pekić, tako da „pekićevci” dobijaju između 500 i 1.000 evra po stipendiji, kao i nepobitan ugled koji piscu ova nagrada donosi. Prva stipendija koja je dodeljena 1993. godine iznosila je 200 maraka, što je za tadašnje prilike bila velika svota.